عکاسی و طراحی وب نيما مهرباني
Thursday, March 29, 2007
شكارچي چشمان خيره
استیو مککاری، یکی از شناخته شده ترین چهره های عکاسی است که تا کنون بسیاری از معروف ترین جوایز عکاسی را کسب کرده.
آثار او به جهت ثبت رنگهای زنده، واقعی و مهیج، و همچنین بکر بودن سوژه هایش، از سایر عکاسان متمایز میشود. وی از سال 1986 عضو آژانس مگنوم است و امروزه علاوه بر کار مستند، به عکاسی تبلیغاتی نیز روی آورده است. اما در کار عکاسی تجاری نیز تا حد زیادی سبک مستند گونه خود را حفظ کرده و فقط به آن جهت گیری تبلیغاتی داده است.
وی در فیلادلفیا متولد شد و در دانشکده هنر معماری دانشگاه پنسیلوانیا تحصیل کرد. بعد از دو سال کار در روزنامه، به هند سفر کرد تا به صورت آزاد کار کند. در هند بود که مککاری شروع به تامل در زندگی بشر کرد.
جمله معروف وی:
If you wait, people will forget your camera and the soul will drift up into view.
اگر شما منتظر شويد، مردم دوربينتان را فراموش ميكنند و روح حقيقي و ذات واقعي تصاوير، آن موقع در برابر ديدگان شما قرار خواهد گرفت.
وی از مناطق بحرانی بسیاری در سراسر جهان تصویر تهیه کرده و یکی از ماجراجو ترین عکاسان خبری شناخته شده است.
وی قبل از حمله شوروی به افغانستان، از طریق مرز پاکستان به آنجا سفر کرد و در دوران جنگ داخلی و شورش، اولین تصاویر را از افغانستان آن زمان تهیه کرد. به همین خاطر جایزه رابرت کاپا را، برای بهترین پوشش تصویری فرامرزی، کسب کرد. این جایزه ویژه عکاسانی است که بیشترین جسارت و شجاعت را در کارشان داشته اند.
وی بحرانهای منطقه ای بسیاری را پوشش داده است که می توان به جنگ ایران و عراق، جنگ بیروت(دهه 80)، کامبوج، فیلیپین، جنگ خیلج فارس (دهه 90)، و فعالیت مستمر در افغانستان اشاره کرد.
عکسهای او در بسیاری روزنامه ها و مجلات معروف به چاپ رسیده و در مقالات بسیاری از نشنال جئوگرافیک با موضوع افغانستان، تبت، عراق، یمن، معابد انگکور وات، و کامبوج استفاده شده است.
عکسهای وی از فاجعه 11 سپتامبر، بسیار تاثیرگذار است و بارها روی جلد مجلات معتبر چاپ شده است.
یکی از مهمترین نقاط کار وی، پیدا کردن مجدد یکی از سوژه هایش بود که بار اول به طور ناشناس از او عکاسی کرد. سوژه، دختری افغان بود که در پایگاه پناهندگان در پاکستان زندگی میکرد. این عکس به گفته بسیاری، شناخته شده ترین عکس در دنیای امروز است. حتی سمبل خود مککاری نیز به حساب میآید.
مککاری بعد از دو دهه، توانست مجدداً “شربت گل” را پیدا و از اون عکاسی کند.
مککاری در این باره میگوید: پوست او در اثر شرایط سخت، پیر شده و چروکهای در صورتش دیده میشود، ولی چشمانش هنوز مانند 20 سال پیش میدرخشند.
آثار او به جهت ثبت رنگهای زنده، واقعی و مهیج، و همچنین بکر بودن سوژه هایش، از سایر عکاسان متمایز میشود. وی از سال 1986 عضو آژانس مگنوم است و امروزه علاوه بر کار مستند، به عکاسی تبلیغاتی نیز روی آورده است. اما در کار عکاسی تجاری نیز تا حد زیادی سبک مستند گونه خود را حفظ کرده و فقط به آن جهت گیری تبلیغاتی داده است.
وی در فیلادلفیا متولد شد و در دانشکده هنر معماری دانشگاه پنسیلوانیا تحصیل کرد. بعد از دو سال کار در روزنامه، به هند سفر کرد تا به صورت آزاد کار کند. در هند بود که مککاری شروع به تامل در زندگی بشر کرد.
جمله معروف وی:
If you wait, people will forget your camera and the soul will drift up into view.
اگر شما منتظر شويد، مردم دوربينتان را فراموش ميكنند و روح حقيقي و ذات واقعي تصاوير، آن موقع در برابر ديدگان شما قرار خواهد گرفت.
وی از مناطق بحرانی بسیاری در سراسر جهان تصویر تهیه کرده و یکی از ماجراجو ترین عکاسان خبری شناخته شده است.
وی قبل از حمله شوروی به افغانستان، از طریق مرز پاکستان به آنجا سفر کرد و در دوران جنگ داخلی و شورش، اولین تصاویر را از افغانستان آن زمان تهیه کرد. به همین خاطر جایزه رابرت کاپا را، برای بهترین پوشش تصویری فرامرزی، کسب کرد. این جایزه ویژه عکاسانی است که بیشترین جسارت و شجاعت را در کارشان داشته اند.
وی بحرانهای منطقه ای بسیاری را پوشش داده است که می توان به جنگ ایران و عراق، جنگ بیروت(دهه 80)، کامبوج، فیلیپین، جنگ خیلج فارس (دهه 90)، و فعالیت مستمر در افغانستان اشاره کرد.
عکسهای او در بسیاری روزنامه ها و مجلات معروف به چاپ رسیده و در مقالات بسیاری از نشنال جئوگرافیک با موضوع افغانستان، تبت، عراق، یمن، معابد انگکور وات، و کامبوج استفاده شده است.
عکسهای وی از فاجعه 11 سپتامبر، بسیار تاثیرگذار است و بارها روی جلد مجلات معتبر چاپ شده است.
یکی از مهمترین نقاط کار وی، پیدا کردن مجدد یکی از سوژه هایش بود که بار اول به طور ناشناس از او عکاسی کرد. سوژه، دختری افغان بود که در پایگاه پناهندگان در پاکستان زندگی میکرد. این عکس به گفته بسیاری، شناخته شده ترین عکس در دنیای امروز است. حتی سمبل خود مککاری نیز به حساب میآید.
مککاری بعد از دو دهه، توانست مجدداً “شربت گل” را پیدا و از اون عکاسی کند.
مککاری در این باره میگوید: پوست او در اثر شرایط سخت، پیر شده و چروکهای در صورتش دیده میشود، ولی چشمانش هنوز مانند 20 سال پیش میدرخشند.
او معتقد است "بيشتر عكسهاي من را مردم و انسانها تشكيل ميدهند و من تلاش ميكنم نشان دهم انساني كه در يك سرزمين به اسارت در آمده، چگونه موقعيتي دارد؛ آنچه كه شما ميتوانيد آن را "وضعيت انساني" بناميد. (به نقل از رادیو زمانه)
مککاری از مرزهای جغرافیایی و زبانی میگذرد و داستان زندگی بشر را به تصویر میکشد.
قسمتی از معروف ترین کارهای وی را جمع آوری کرده ام که میتوانید از این قسمت دانلود کنید.
گزیده عکسهای مککاری حجم 4 مگابایت
http://www.nigraphic.com/temp/mccurry.rar
منابع:
سایت شخصی استیو مککاری
http://www.stevemccurry.com/
رادیو زمانه
http://www.radiozamaneh.org/morenews/2007/03/post_569.html
Art-Department
http://www.art-dept.com
3 نظر:
فوتوبلاگها
آخرین مطالب و آرشیو
» بین خطوط حرکت کنید
» مسابقه عکس نوروزی
» ما ایرانیهای جالب
» تشکر، 300، نقض کپی رایت
» پس از اینکه در چند ماه اخیر به وجود آمدن گرفتاریه...
» بازی یلدا
» کپی رایت رعایت شده!
» پاییز، بهار دوم است!
» سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت
» ثبت هایی در ذهن!
August 2006» مسابقه عکس نوروزی
» ما ایرانیهای جالب
» تشکر، 300، نقض کپی رایت
» پس از اینکه در چند ماه اخیر به وجود آمدن گرفتاریه...
» بازی یلدا
» کپی رایت رعایت شده!
» پاییز، بهار دوم است!
» سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت
» ثبت هایی در ذهن!
September 2006
October 2006
November 2006
December 2006
March 2007
April 2007
May 2007
September 2007
مسوولیت محتوا و صحت مطالب این وبلاگ
برعهده نویسنده استت
© 2004 - 2006
FOTO.IR
| All rights reserved
Powered by
SiteDepartment
| Web Development Services
می خوام یک دوربین خوب نیمه حرفهای یا حرفهای بگیرم
به نظرت چی بگیرم خوبه؟
خودم تو فکر 400D Canon هستم
چطوره؟
http://adam.aminus3.com
http://adam.ir