foto.ir | wide10.com | Nima Mehrabany

عکاسی و طراحی وب نيما مهرباني

Monday, October 30, 2006

سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت

سرانجام افتتاح شد!‏ دوسالانه دهم عکاسی آغاز به کار کرد، با مراسم افتتاحیه‌ای که در شان عکاسی ما نبود. ‏بازدیدکنندگان در پایین پله ها و در صحن حیاط جمع شده و یکی از بالای پله ها برای آنها سخنرانی می کند. ‏ حالا بفرمایید از عکس ها بازدید کنید. ‏ جمعیت نسبتا زیادی برای ساعات اولیه نمایشگاه آمده بودند. البته ظاهرا کارت دعوت هایی برای کلیه شرکت ‏کنندگان ارسال شده بوده که به دست هیچ یک نرسیده! ولی ارسال پیام کوتاه (‏SMS‏) برای دارندگان تلفن همراه ‏باعث شد تا خیلی ها از محل و زمان برگزاری نمایشگاه اطلاع یابند!

‏ وارد سالن ها که شدیم ازدحام جمعیت و شلوغی بیش از آن بود که بتوان عکس ها را با دقت و حوصله و تمرکز ‏نگاه کرد. زود تر خودم را به بخشهای مورد علاقه ام رساندم تا حداقل آن قسمت ها را بیشتر ببینم. ‏طبیعت، پرتره، خلاقه، بخشهایی بود که زمان
بیشتری در آن ها گذراندم. ‏ در پای بعضی از عکسها خیره میماندم که چگونه این عکس به نمایشگاه راه یافته!!! از درب آمده یا از پنجره؟!‏خوب نباید شک کرد، حتما حکمتی داشته است و داوران نمایشگاه همه شان استاد هستند و ...

‏در بخش خلاقه،یکی دو کار جالب دیده میشد، ولی در کل خدا پدر شرکت ‏Adobe‏ را بیامرزد که با محصولش ‏واقعاً این بخش را آباد کرده بود!!! نمی دانم خلاقیت "سیب در جوی آب" و یا "کله پاچه!" کجاست. ولی می دانم که طبق یک سنت ‏‎]‎‏!!!‏‎[‎‏ ایرانی، ‏جور دیگر باید دید و چشم ها را باید شست و از این حرفها!!! (البته با احترام فراوان به سهراب سپهری)

‏ در بخش پرتره هم تنها دو سه کار نظرم را جلب کرد، ولی کارهای سطحی و معمولی تعدادشان بیشتر می‌نمود. ‏ من هم مانند خیلی ها معتقدم که در ارزش گذاری بر روی عکس، کیفیت حرف اول را نمی زند. گرین (‏Grain‏) یا ‏نویز، اور شدن یا آندر شدن قسمتی از کار، و غیره را باید بعد از کلیت کار دید. یک کار قوی از نظر محتوا و ‏مفهوم می تواند تمامی اشکالات ثبت و یا چاپ را پوشش دهد. ‏ولی تکلیف کاری که نه محتوای آنچنانی دارد و نه کیفیت و نه چاپ مناسب چیست؟برای دیدن سرانجام چنین ‏کاری می توانید به بخش طبیعت سری بزنید و چندین نمونه را مشاهده کنید. ‏به طور مثال، یک تصویر کویری چند لایه بسیار معمولی که حتی از فاصله دور نیز نمی تواند آن را دید از بس ‏که پیکسل های تصویر تو ذوق می زنند و رنگ و کنتراست پایین آن چشم را خسته میکند. ‏اینجاست که بسیار متاسف می شوم از اینکه می بینم کارهای مصطفی امام و خیلی های دیگر جایشان خالی است! حقیقتاً در ثبت کویر ‏بهتر از او ندیدم.

عکسی از یک درب زرد کنار دریا که از فاصله یک متری می توان پیکسل های آن را شمرد!!!

‏البته انصافاً بخش طبیعت یکی از بهترین قسمت ها بود در آن برزخ! یک نکته جالب در مورد این بخش، به جز یک عکس، هیچ اثری از ثبت حیاط وحش نیست! شاید تنوع و جذابیت ‏گونه های جانوری مان کم است. حتما همینطور است! ‏

با دو نفر از دوستان مشغول صحبت بودیم که خبرنگار شبکه ماهواره ای جام جم آمد جلو و نظر ما را در مورد ‏نمایشگاه جویا شد.

‏‏- نظر شما راجع به برگزاری این دو سالانه چطور است؟
‏‏0 نظر من؟ خوب نظرم منفی است. ‏‏
- چرا؟!! نمایشگاه به این خوبی! مشکل چیه؟
‏0 خوب به نظر من اگر از 430 عکس 20 تا عکس خوب باشد یعنی نمایشگاه خوب نیست. غیر از این است؟‏
- برای ایران که همین هم خیلی خوبه!
‏‏0 ‏‎]‎اینجا دیگه عصبانی شدم و با حالت تهاجمی گفتم:‏‎[‎‏ یعنی چی برای ایران؟!! چطور در همه زمینه ها داد و بیداد ‏می کنیم که ما از دنیا عقب نیستم و در خیلی رشته ها ادعا می کنیم که حتی برتر و پیشرو هستیم ولی حالا که به ‏عکاسی رسیده می گویید در سطح ما خوب است!؟ کمتر از نیم قرن از اختراع دوربین عکاسی، ناصرالدین شاه، ‏پادشاه ایران عکاسی می کرده! یعنی از همان اول عکاسی در ایران ریشه داشته. حالا بعد از 150 سال می گویید ‏در سطح ایران خوب است!!!
‏‎-‎‏ خوب همین که وزارت ارشاد با این همه ممیزی و فیلتر شدن عکسها این نمایشگاه را برگزار کرده خودش خیلی ‏خوب است. ‏‎]‎‏ منظورش این بود که باید از ارشاد تشکر کنیم‎[‎
‏0 اول، اگر انجمن ملی عکاسی تاسیس کردیم و این همه دردسر و رفت و برگشت داشتیم، چرا وزارت ارشاد باید ‏نمایشگاه دو سالانه را برگزار کند؟ پس انجمن ملی عکاسی به چه کار آید؟ دوم، بودجه دولتی و مالیات خود مردم ‏و عکاسان است که هزینه شده. سوّم، آیا برگزار کردن نمایشگاه صرفا برای اینکه بگوییم دو سالانه داریم جای ‏تقدیر دارد؟

‏ اینجا بود که خبرنگار گفت متاسفانه این گزارش قابل پخش نیست!!!

‏خوب حق داشت، گزارش که نباید از بخش دولتی انتقاد کند! یکی را پیدا می کنیم که تعریف و تمجید کند از این ‏اقدام فرهنگی و بشر دوستانه و باند بازانه و .... ، با او مصاحبه می کنیم.
-------------------------------------------------------------------------------------
این متن را روز جمعه گذشته نوشتم ، ولی آنرا منتشر نکردم، فکر کردم که شاید من در آن شلوغی خوب عکس ها ‏را ندیده ام. یا شاید عکس های خوب را ندیده ام و یا شاید الان بغض و حسد و غرض ورزی باعث شده است تا این متن ‏را بنویسم.
‏تصمیم گرفتم دوباره به نمایشگاه سر بزنم، روز شنبه با اتفاق یک نفر دوباره رفتم و همه بخش ها و عکس ها را ‏دیدم و دقت کردم و ... هـــــیــــچ!!!‏متوجه شدم همان برداشتم اول در روز افتتاحیه درست بوده.

بازدید دوم صحنه های جالبی داشت! یکی از عکاس ها داشت روی دیوار میخ می کوبید تا عکسش را که خودش ‏مجددا چاپ کرده بود و کیفیتش بهتر بود و البته بزرگتر از عکس های دیگر بود را به دیوار بزند! تعدادی از عکسها هم عکسهایشان را به همین ترتیب نصب کرده بودن که نه اسم داشت و نه عنوان، حتی تعدادی ‏از کارها با قاب چوبی‎]‎‏!‏‎[‎‏ بودند! بلاخره در چنین نمایشگاهی هماهنگی حرف اول را می زند! صحنه دیگر مربوط به نگهبان یکی از سالن ها بود که هر 20 دقیقه از جایش بلند می شد و شروع می کرد به ‏شمردن عکس های دیوار روبرو! فکر کنم شب قبل فیلمی مربوط به سرقت از لوور دیده بود!!! ‏

تنها مزیت بازدید دوم، دیدن چند عکس از استادانی چون نیکول فریدنی و چند پیشکسوت دیگر بود که کمی مرا به ‏تامل وا داشت. ‏ باز هم متن را منتشر نکردم، شاید فقط من اینطور فکر می کنم و نظر دیگران اینطور نیست.
‏ولی امروز که نوشته و عکس مصطفی امام را دیدم، خودم را سریع رساندم تا نوشته منتشر نشده ام را منتشر ‏کنم!!!‏

میلیون ها تومان هزینه، صرف حجم بسیار زیادی از وقت شرکت کنندگان و ارسال کنندگان، و هزاران اصراف و ‏بخور بخور و... نتیجه اش شده دهمین دوسالانه عکس ایران! ‏

نوشته شده در9:02 PM توسط نیما مهربانی.

9 نظر

9 نظر:

روزبه روزبهانی:

باند بازی در عزصه هنر دیگر روایتی شده شوم و تکراری که از دیدینش تعجب نمی کنی و تعریف هنرمند در دیار ما کسی است که فلان کسش در دم و دستگاه هنر!قدرتی داشته باشد .درد تو را کاریکاتوریست ها دارند شعرای جوان دارند همه اهلش دارند و و در این جامعه هنری یک سوی زهی خیال باطل که ببینی نویی به بازار کهنه فروشان آمده است . راستش من هم اینقدر در تمام گالری ها و نمایشگاه ها عکس تکرای دیدم خسته شدم